Apparent authority: a comparative study with the Republic of Korea

Abstract

In civil law relationships, there are cases where a party does not wish, cannot, or is unable to perform the act themselves, and as a result, participates through a representative. However, when a person without full authority to represent another enters into an agreement with a third party, relying on the absence of full authority as the reason to invalidate the contract, it not only fails to protect the trust of the third party but also creates a situation detrimental to them. In this context, the significance of this research lies in anticipating potential disputes arising from apparent authority and providing an analysis of the corresponding legal regulation from a theoretical perspective. This research will also examine how the application of apparent authority is reflected in the judicial practice of Mongolian civil law. Furthermore, the research will explore the enforcement of regulations protecting third parties in cases of unauthorized representation and analyze the theoretical explanation of apparent authority, as well as its incorporation into the law, providing recommendations for improvement. Methodologically, the study will compare the legal regulations of foreign countries. Specifically, the research focuses on the legal systems of Germany and France, as well as South Korea, which has developed a mixed system. The content and terminology of Article 65.1 of the Civil Code of Mongolia closely align with the regulations of South Korea, and the study attempts to incorporate best practices from South Korea into the Mongolian legal framework.

Итгэмжлэл олгосон мэт тооцох тохиолдол: БНСУ-тай харьцуулах нь

Хураангуй: Иргэний эрх зүйн харилцаанд оролцогч өөрөө тухайн үйлдлийг биечлэн хийхийг хүсэхгүй, амжихгүй, эсхүл чадахгүй байх тохиолдолд төлөөлөгчөөр дамжуулан оролцох тохиолдол байдаг. Гэтэл төлөөлөх бүрэн эрхгүй этгээд шударгаар төлөөлөн гуравдагч этгээдтэй хэлцэл хийсэн тохиолдолд төлөөлөх бүрэн эрхгүй гэдэг үндэслэлээр хэлцлийг хүчин төгөлдөр бусд тооцох нь гуравдагч этгээдийн итгэлийг хамгаалж чадахгүйгээс гадна түүнд хохиролтой нөхцөл байдлыг үүсгэдэг. Цаашид итгэмжлэл олгосон мэт тооцох тохиолдолтой холбоотой шинээр гарч болзошгүй маргааныг урьдчилан харж, түүнд таарсан эрх зүйн зохицуулалтыг онолын хувьд хэрхэн тайлбарлаж, ойлгох тухай өөрийн саналаа хүргэхэд энэхүү судалгааны ажлын ач холбогдол оршино. Ингэхдээ Монгол Улсын иргэний хуулиар тус харилцаа нь шүүхийн практик дээр хэрхэн хэрэглэгдэж, оновчтой зохицуулагдаж байгааг судална. Түүнчлэн төлөөлөх бүрэн эрхгүй этгээдийн хийсэн хэлцлээс үүдэн гарах гуравдагч этгээдийг хамгаалах зохицуулалтуудын хэрэгжилт, итгэмжлэл олгосон мэт тооцох тохиолдлын онолын тайлбар, хуульд хэрхэн тусгагдсан талаар судлах, тодорхой санал дэвшүүлэхийг зорьсон бөгөөд судалгааны арга зүйн хувьд гадаад улсын эрх зүйн зохицуулалттай харьцуулан судалсан болно. Энэхүү хүрээнд Герман Францын тогтолцоог судлаад холимог шинэ тогтолцоог бүрэлдүүлсэн улс болох БНСУ-г сонгосон бөгөөд манай улсын Иргэний хуулийн 65.1-ийн агуулга, үг үсэг нь БНСУ-ын зохицуулалттай адил төсөөтэй тул сайн туршлагыг нь өөрийн орны хуульд системчлэх саналаа тусгахаар оролдсон.

Түлхүүр үг:
Төлөөлөл, Итгэмжлэл, итгэмжлэл олгосон мэт тооцох тохиолдол, иргэний эрх зүйн оролцогч, гуравдагч этгээд