A review of scholarly perspectives on emotional intelligence

Abstract

Emotional Intelligence is a person's ability to cognitively construe and regulate her or another's emotions. This term was coined by Salovey and Mayer (1990). EI constitutes an important factor in determining an individual's psychological well-being, academic success, job performance and leadership abilities. Further studies have indicated that emotional intelligence has a powerful and distinct effect in various aspects of life. Goleman (1995) showed that EI surpasses IQ in predicting personal and professional success. Cherniss (2010) reported that people with high EI are more productive and team friendly. Several models have been developed to measure EI. Bar-On (2006) developed a test for EQ-i and identified nine factors of EI. Mayer, Caruso, and Salovey (2016) developed the Ability Model that includes emotion perception, emotion understanding, and emotion regulation. A few studies have been conducted in Mongolia about the cultural and behavioral perspective of EI. For example, D. Enkhjargal (2018) examined the development of EI drawing on Mongolian traditional values and personality traits. B. Batsaikhan (2020) reported that the cultivation of EI in teaching and learning improves students' creativity and their communication and leadership skills. In the study conducted by researchers B. Enkhbayar and P. Tserendondov, emotional intelligence (EI) is examined as an independent psychological construct, interpreted from multiple perspectives such as a component of intelligence, a combination of non-cognitive abilities, and a domain of social intelligence.

Сэтгэлийн хөдөлгөөний оюун ухааны тухай эрдэмтдийн үзэл баримтлал тойм судалгаа

Хураангуй: Сэтгэлийн хөдөлгөөний оюун ухаан нь хувь хүн өөрийн болон бусдын сэтгэл хөдлөлийг танин мэдэх, ухамсарлах, зохицуулан удирдах танин мэдэхүйн чадварын нэгдсэл бүрдэл юм. Энэхүү ойлголтыг анх Salovey ба Mayer (1990) нар тодорхойлсон бөгөөд сэтгэлийн хөдөлгөөний оюун ухаан нь хувь хүний сэтгэлзүйн сайн сайхан байдал, сурлагын амжилт, ажлын гүйцэтгэл, манлайллын чадавх зэрэг олон талт үзүүлэлтэд шууд нөлөөлөх хүчин зүйл болохыг тодорхойлсон байдаг. Дараах судалгаануудын үр дүнгээр EQ нь IQ-аас илүү амжилтыг таамаглах боломжтой болохыг Goleman (1995), өндөр EQ-тэй ажиллах хүчин бүтээмж болон хамтын ажиллагааны хувьд давуу байгааг Cherniss (2010) тус тус нотолсон нь энэхүү үзэл баримтлалыг улам гүнзгийрүүлсэн. СХОУ-ыг тодорхойлох, үнэлэх хэд хэдэн загвар боловсруулагдсан бөгөөд Bar-On (2006) EQ-i тестийг бий болгон есөн бүрэлдэхүүн хэсгийг, харин Mayer, Caruso, Salovey (2016) нар мэдрэх–ойлгох–удирдах гэсэн чадварт суурилсан загварыг хөгжүүлсэн нь онолын хүрээг тэлсэн. Монголд СХОУ-ны талаар хийгдсэн судалгаа харьцангуй цөөн бөгөөд үндэсний соёл, зан төлөвийн онцлогийг багтаасан судалгааны хэрэгцээ байсаар байна. Үүний хүрээнд Д. Энхжаргал (2018) уламжлалт үнэт зүйл болон зан төлөвт тулгуурласан СХОУ-ны хөгжилд дүн шинжилгээ хийсэн бол Б. Батсайхан (2020) боловсрол дахь EQ хөгжүүлэлт нь сурагчдын бүтээлч сэтгэлгээ, харилцаа, манлайллын чадварыг дээшлүүлэх ач холбогдолтойг тогтоосон. Судлаач Б.Энхбаяр, П. Цэрэндондов нарын судалгаанд сэтгэлийн хөдөлгөөний оюун ухаан (СХОУ) нь бие даасан сэтгэцийн үзэгдэл болох онолыг судалж оюун ухааны бүрэлдэхүүн хэсэг, танин мэдэхүйн бус чадваруудын нэгдэл, нийгмийн оюун ухааны нэг тал гэх мэт олон талаас тайлбарласан.

Түлхүүр үгс: Сэтгэл хөдлөлийн оюун ухаан, Боловсрол, EQ, EQ-i, EI