Building the national resilience of Mongolia

Abstract

Core elements of the national security architecture are the National Security System and the National Resilience System. Although closely related, the two systems differ in their leadership logic and organizational design. The national security system relies on the capacities of state institutions and functions through a centralized, top-down command structure. By contrast, the National Resilience System is built on a bottom-up model that emphasizes initiative and participation from a broad range of actors, including government bodies, the private sector, civil society, and local communities. Responding effectively to hybrid threats requires substantial financial, technical, and human resource capabilities that remain limited in many countries. Consequently, strategies to mitigate and counter hybrid threat risks must be grounded in systems thinking, broad public engagement, institutional coordination, information resilience, and innovation. In this context, the National Resilience Concept and the mechanisms for its implementation have become increasingly vital. For Mongolia, strengthening national resilience requires formulating and implementing policies based on an integrated national data system; improving intersectoral coordination; safeguarding and advancing national values and traditions; reducing disparities among social groups; building social and economic resilience through sustained cooperation among the state, the private sector, and citizens; assessing and mitigating the impacts of global and regional instability; and aligning societal functions with disaster risk management. 

Монгол Улсын үндэсний сөрөн тэсвэрлэх чадавхыг бүрдүүлэх нь

Хураангуй
Үндэсний аюулгүй байдлын архитектурын гол бүрэлдэхүүнд Үндэсний аюулгүй байдлыг хангах болон Үндэсний сөрөн тэсвэрлэх тогтолцоо чухал үүрэг гүйцэтгэдэг. Хэдийгээр эдгээр хоёр тогтолцоо хоорондоо нягт холбоотой боловч удирдлага, зохион байгуулалтын зарчмаараа тодорхой ялгаатай. Тухайлбал: Үндэсний аюулгүй байдлыг хангах тогтолцоо нь төрийн байгууллагуудын чадавх, төвлөрсөн шийдвэр гаргалтад тулгуурласан дээрээс доош чиглэсэн босоо удирдлагын бүтэцтэй байдаг. Харин Үндэсний сөрөн тэсвэрлэх тогтолцоо нь төр, хувийн хэвшил, иргэний нийгэм, орон нутгийн хамтын ажиллагааг нэгтгэсэн доороос дээш чиглэсэн санаачилга, оролцоог түшиглэсэн бүтэцтэй.
Аливаа хосолмол заналхийлэлд үр дүнтэй хариу арга хэмжээ авахын тулд улс орнууд санхүү, техник, хүний нөөцийн өндөр чадавхтай байх шаардлагатай боловч ихэнх улс оронд эдгээр нөөц хязгаарлагдмал хэвээр байна. Иймээс хосолмол заналхийллийн эрсдэлийг бууруулах, түүнтэй тэмцэх бодлого нь системийн сэтгэлгээ, олон нийтийн өргөн оролцоо, институцийн уялдаа, мэдээллийн дархлаа, инновацад тулгуурлах шаардлагатай. Энэ нөхцөлд Үндэсний сөрөн тэсвэрлэх үзэл баримтлал болон түүнийг хэрэгжүүлэх тогтолцоо улам бүр чухал ач холбогдолтой болж байна.
Монгол Улсын хувьд үндэсний сөрөн тэсвэрлэх чадавхыг бэхжүүлэхийн тулд улсын хэмжээний нэгдсэн мэдээллийн санд тулгуурлан бодлого боловсруулах, хэрэгжүүлэх; салбар дундын уялдааг сайжруулах; үндэсний үнэт зүйлс, уламжлалыг хамгаалан хөгжүүлэх; нийгмийн бүлгүүдийн хоорондын ялгааг бууруулах; төр-хувийн хэвшил-иргэдийн байнгын хамтын ажиллагааг төлөвшүүлэх замаар нийгмийн болон эдийн засгийн дархлааг бий болгох; дэлхийн болон бүс нутгийн тогтворгүй байдлын нөлөөллийг үнэлж, бууруулахад оролцох; нийгмийн амьдралын үйл ажиллагааг гамшгийн эрсдэлийн менежменттэй уялдуулах шаардлагатай.

Түлхүүр үгс: Үндэсний аюулгүй байдал, төр, засаглал, институци, нийгэм, иргэн, үзэл баримтлал, бодлого, стратеги